Weblog
Wie schrijft die blijft...

Een van de voordelen van het zzp-bestaan is de vrijheid die je jezelf kunt geven. Ik geef toe, het is niet altijd makkelijk om tijdens kantooruren te gaan wandelen, maar ik begin het te leren.

Een van mijn opdrachtgevers zit in een Friese stad gelegen aan het wad. Afgelopen week was het lenteweer en moest ik ’s avonds aanwezig zijn bij een informatiebijeenkomst. Controlefreak als ik ben, was ik ruim op tijd om de presentatiemiddelen te testen. Alles was meteen goed, dus nog even tijd voor ontspanning! Het duurde nog wel een paar uur voordat de eerste mensen zouden komen.

Na een frisse wandeling in de eerste lentezon, vleide ik me neer op het terras van een strandtent met uitzicht op de Waddenzee. Het was een doordeweekse dag, dus niet druk. Naast mij zaten een man en een vrouw sjekkies te roken en van een koffie met appeltaart te genieten. Ik ergerde me niet aan de rook die mijn kant op kwam, want ik was aan het genieten van het moment, met mijn cappuccino in de maartse zon.

Natuurlijk zat mijn laptop in m’n rugzak, maar door het tegenlicht van de zon was het beeldscherm niet te lezen. Bovendien geen WiFi, dus wat moet je dan met zo’n ding… Gelukkig heb ik nog iets anders: m’n bulletjournal, oftewel papieren agenda waarin ik afspraken, to-do-lijstjes en creatieve kronkels met mijn vulpen kan opschrijven. Een geweldige uitvinding voor mij!

Naast mij hoorde ik gefluister, iets met ‘ouderwets’, of verbeeldde ik me dat? Het stoorde me niet, net als die rook. Ik heb heerlijk zitten schrijven in m’n mooie boekje met m’n Waterman vulpen.

“Foar de kofje net eamelje”

Een mooie Friese tegeltjeswijsheid die ik wel eens tegenkom bij toiletbezoek. ‘Niet zeuren’ op de vroege ochtend dus.  De koffie met koek is op, de ochtend voorbij. Het zeuren mag beginnen.

In m’n eerste webblog nog wel. Sinds de start van m’n bedrijf, een half jaartje geleden, wordt ik overladen met allerlei tips en tricks voor een goed blog: het moet persoonlijk zijn en over je werk gaan, zodat je (toekomstige) klanten je beter leren kennen en ....het moet tot acties leiden...

Het hilarische is natuurlijk dat ik als Broers Communicatie net zo hard wil meewerken aan de informatiestroom waar ik zelf mee overladen wordt. Is het niet met een blog dan wel via twitter, facebook of een ouderwetse nieuwsbrief.  Laatst las ik in een bericht via LinkedIn  dat nog maar 40%  van de mails geopend wordt! Een klepperende brievenbus werkt beter dan een volle mailbox…. Misschien dan toch maar weer een ouderwetse mailing op papier sturen om mijzelf aan te bevelen bij opdrachtgevers in plaats van een digitaal mailtje? Ik merk zelf hoe vaak ik een nieuwsbrief in mijn mailbox weg klik om hem later of (meestal) nooit meer te lezen.

Soms ben ik heel gericht op zoek naar informatie en erger ik me aan het feit dat er bij het maken van de site niet gedacht is aan de gebruiker. Toch een van de belangrijkste elementen voor het maken van een website. Mijn bejaarde vader kan sinds kort slecht lezen vanwege een hersenbloeding. Als je ook nog slecht ter been bent, is lezen een van de belangrijkste dagbestedingen. Gelukkig  had de Openbare Bibliotheek een foldertje over de boeken van Aangepast Lezen. En wat doe je dan? Je zoekt de site op. Wat bleek: een onoverzichtelijke hoop informatie met veel kleine lettertjes, die je na even zoeken wel iets groter kunt maken. En als je heel goed kijkt, kun je de informatie ook voor laten lezen door een navigatietruus.

Maar ondanks deze helptrucs kon ik maar slecht vinden wat ik zocht: wat kost het , hoe werkt het en hoe kan ik bestellen? Ik miste een simpel stappenplan waarin je aan de hand wordt genomen door het onbekende gesproken-boekenland. Als redelijk geschoold communicatieadviseur kon ik er al bijna niet doorheen komen. Wat moet ‘de doelgroep’, veelal mensen op leeftijd met slechte ogen, dan wel niet denken?

Heerlijk, effe zeuren!